Dubben met de diaconie

De diaconie is al een tijdje een zorgenkindje. O jawel, het is populair! Iedereen is ervan overtuigd dat de Kerk hier een belangrijke rol moet spelen. Maar waar? Voor wie? Met wie? Je hoort het ook in het maatschappelijk veld: we willen wat voor de eenzamen doen, maar we kunnen ze niet vinden… De laatste jaren werd het in de parochie steeds duidelijker dat de traditionele bezoekgroepen hun langste tijd gehad hadden want door de privacy-wetten op allerlei terreinen komen we niet aan namen. Mensen melden zich niet zelf, en door de voortschrijdende leeftijd waren er steeds minder dames (waar zijn toch de heren?!) die deze taak nog op zich konden nemen. En dan heb je het bekende moderne probleem dat men zich niet wil binden en dat men het zo druk heeft. Wat moet je dan doen met de diaconie in de parochie??? Tot nu toe konden we alleen bedenken wat we nog meer wilden gaan doen en je voelt tegelijk dan de onmacht toenemen, want wie gaat het doen.
Vorige week zijn we met een paar mensen bij elkaar gaan zitten om toch een koers te kunnen gaan uitzetten voor dit belangrijke werkveld in de parochie. Je zoekt een paar verstandige mensen bijeen en hoopt dat er resultaat komt. De hoop werd bewaarheid! Echt, het was een goede vergadering. Al pratend en discussiërend kwam de vraag naar voren ‘Wat maakt ons diaconaal werken anders dan anderen?’ Wat moet of mag het verschil zijn? Maar ook: hoe kunnen we iets doen met weinig vrijwilligers? En tenslotte: hoe blijft het voor vrijwilligers laagdrempelig en te doen?
De inspiratie van paus Franciscus hielp ons op weg. Hij spreekt over het liefhebben van de armen. Dat heeft immers nu ook precies Jezus gedaan. Ja, inderdaad. Wij zijn niet de zoveelste club die problemen probeert op te lossen. Dat kunnen we niet! We kunnen wel de arme (in welke zin dan ook) beminnen, bezoeken, een plaats geven in onze gemeenschap, waarderen en achten. Zit daar niet het verschil met vele andere maatschappelijke hulporganisaties? We lossen de armoede, de eenzaamheid, de rouwverwerking, de ziekte niet op, maar we kunnen wel die mens lief hebben. Goed, ik geef toe, dat is voor goed gesettelde burgers en ook nette christenen van deze tijd niet altijd gemakkelijk. Toch moeten we dat proberen. Hoe we het gaan stimuleren of organiseren weten we nog niet, maar dit moet het worden.
Maar ook kwam er nog een fantastisch idee op tafel: samen ontbijten voor wie normaal alleen ontbijten! En je zult zien dat na enige tijd de mensen die er naartoe komen ook zorg voor elkaar beginnen te hebben. Je creëert een soort platform waarin diaconie gaat gebeuren. Zo los je iets op voor het probleem van weinig vrijwilligers. Zeg maar indirecte diaconie.
Het was een vruchtbare avond. Met de discussie kwamen de bouwstenen voor een koersbepaling als vanzelf op tafel. Nu mensen meekrijgen, maar ik denk dat dit toch wel gaat lukken. Spreken met liefde, handelen met liefde… dat hoeft niet ingewikkeld te zijn, maar gewoon een kwestie van doen.

Dit bericht werd geplaatst in Blog door Pastoor Quaedvlieg . Bookmark de permalink .
Pastoor Quaedvlieg

Over Pastoor Quaedvlieg

Pastoor van heel Geleen!! Zo in de loop van de tijd is dat vanzelf gegaan. Na de studietijd in Rome, kwam ik in 2003 als assistent in de parochie van Lindenheuvel. Na een jaar werd ik pastoor. In 2008 kwam daar de Christus Koning en de Verrijzenis bij, in 2010 de Pastoor van Ars en in 2011 de H.Augustinus en de HH. Marcellinus en Petrus. En zo word je pastoor van een grote cluster en teamleider. Lees meer...